ผู้เขียน หัวข้อ: :นิทานเรื่อง" ตา กะ ยาย "  (อ่าน 4107 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ บ้านพักครู.คอม

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 1,706
  • Admin
    • บ้านพักครู.com เว็บเพื่อการศึกษา เผยแพร่ สื่อ นวัตกรรม การศึกษา
    • อีเมล์
:นิทานเรื่อง" ตา กะ ยาย "
« เมื่อ: สิงหาคม 18, 2011, 06:47:39 AM »
ยายกะตาปลูกถั่วปลูกงาให้หลายเฝ้า ฝ่ายหลานก็มักแต่นั่งปั้นวัวปั้น2เล่นไม่คอยไล่กา กาเลยมากินถั่วกินงาของตากะยายหมด

ยายกะตามาที่ไร่เห็นงาหมด ยายจึงด่าหลาน ส่วนตาก็ขับไล่ตี แล้วบอกกับหลานว่าให้ไปเอาถั่วเอางาของตนคืนมาจากกา มิฉะนั้นจะขับไล่เสียออกจากบ้าน
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหานายพราน แล้วพูดกับนายพรานว่า " นายพรานไปช่วยยิงกาให้ฉันที เพราะกากินถั่วกินงาฉันหมดแล้ว" นายพรานตอบว่า " ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาหนู แล้วพูดกับหนูว่า " หนูไปช่วยกัดสายธนูของนายพรานให้ฉันที เพราะนายพรานไม่ช่วยไล่ยิงกา กากินถั่วกินงาฉันหมดแล้ว"
หนูตอบว่า "ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาแมว บอกแมวว่า "แมวไปช่วยกัดหนูให้ฉันที เพราะหนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาฉ้นหมดแล้ว"
"ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"แมวตอบ
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาหมา แล้วบอกว่า "หมาไปช่วยกัดแมวให้ฉันที เพราะแมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยไล่ยิงกา กากินถั่วกินงาของฉันหมดแล้ว"
หมาตอบว่า "ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาค้อน แล้วพูดกับค้อนว่า "ค้อนไปช่วยย้อนหัวหมาให้ฉันที เพราะหมาไม่ช่วยกัดแมว แมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ใช่กัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาของฉันหมดแล้ว"
"ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า" ไม้ค้อนตอบ
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาไฟ แล้วพูดกับไฟว่า
" ไฟช่วยไปไหม้ไม้ค้อนที เพราะค้อนไม่ช่วยย้อนหัวหมา หมาไม่ช่วยกัดแมว แมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาฉันหมดแล้ว"
ไฟตอบว่า "ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาน้ำแล้วพูดกับน้ำว่า " น้ำช่วยไปดับไหให้ฉันที เพราะไฟไม่ช่วยไหม้ค้อน ค้อนไม่ช่วยย้อนหัวหมา หมาไม่ช่วยกัดแมว แมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาของฉันหมดแล้ว"
น้ำตอบว่า "ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาตลิ่ง แล้วพูดกับตลิ่งว่า "ตลิ่งช่วยไปพังทับน้ำให้ฉันที เพราะน้ำไม่ช่วยดับไฟ ไฟไม่ช่วยไหม้ค้อน ค้อนไม่ช่วยย้อนห้วหมา หมาไม่ช่วยกัดแมว แมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาของฉันหมดแล้ว"
"ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า" ตลิ่งตอบ
หลานจึงเดินร้องไห้ไปหาช้าง แล้วพูดกับช้างว่า "ช้างช่วยไปถล่มตลิ่งให้ฉันที เพราะตลิ่งไม่ช่วยไปพังทับน้ำให้ฉัน น้ำไม่ช่วยดับไฟ ไฟไม่ช่วยไหม้ค้อน ค้อนไม่ช่วยย้อนห้วหมา หมาไม่ช่วยกัดแมว แมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาของฉันหมดแล้ว"
ช้างตอบว่า "ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า"
หลานจึงเดินไปหานายก เอ้ย เดินไปหาแมลงหวี่ แล้วพูดกับแมลงหวี่ว่า "แมลงหวี่ช่วยไปตอมตาช้างให้ฉันที เพราะช้างไม่ช่วยถล่มตลิ่ง ตลิ่งไม่ช่วยพังทับน้ำ น้ำไม่ช่วยดับไฟ ไฟไม่ช่วยไหม้ค้อน ค้อนไม่ช่วยย้อนหัวหมา หมาไม่ช่วยกัดแมว แมวไม่ช่วยกัดหนู หนูไม่ช่วยกัดสายธนูของนายพราน นายพรานไม่ช่วยยิงกา กากินถั่วกินงาของฉันหมดแล้ว"
แมลงหวี่แสยะยิ้ม แล้วตอบอย่างทรนงว่า " ได้ ..ข้าจะช่วยตอมตาเจ้าช้างให้บอดทั้งสองข้างเดี๋ยวนี้แหละ"
ช้างตกใจ จึงรีบจะไปช่วยถล่มตลิ่ง ตลิ่งจึงรีบจะไปช่วยพังทับน้ำ น้ำจึงรีบจะไปช่วยดับไฟ ไฟจึงรีบจะไปไหม้ค้อน ค้อนจึงรีบจะไปย้อนหัวหมา หมาจึงรีบจะไปกัดแมว แมวจึงรีบจะไปกัดหนู หนูจึงรีบจะไปกัดสายธนูของนายพราน นายพรานจึงรีบจะไปช่วยยิงกา กาจึงเอาถั่วเอางามาคืนหลาน หลานก็เอาถั่วเอางาไปให้แก่ตากะยาย ตากะยายดีใจ เลิกด่าเลิกตีหลานตั้งแต่นั้นมา หลายก็อยู่กับตาอย่างมีความสุข ..
บทสรุปจากเรื่องนี้
1. อย่าปัดความรับผิดชอบไปให้คนอื่น เรามีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป อย่าบ่น .!
2. อย่าดูถูกผู้ที่ต่ำต้อยกว่าเรา เพราะบางครั้งเราต้องอาศัยเขาก็ได้
3. ทุกสิ่งทุกอย่างต่างมีคุณค่าอยู่ในตัวของมัน
4. ถ้าทุกคนในสังคม พึ่งพาอาศัยกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน สังคมนั้นจะมีแต่ความสุข ผู้ใหญ่ช่วยผู้น้อย สังคมควรจะให้เกิดมีมาก ๆ


********************************************************************************